Contemplatio

Day with Sis

2009-06-17T20:08:00.009+08:00

Ping Pang (Ping-Pong) Friends!

2009-06-05T17:07:00.020+08:00

My Oral English class became more exciting with ping-pong. After dinner, my friends and I would play ping-pong with an agreement that we will speak in English. It made teaching fun for me. I just hope my students learned something while playing ping-pong.

Students and Friends

2009-06-03T21:25:00.015+08:00

A Side Trip to Gu Lang Yu and Zhongshan Lu

2009-05-12T12:19:00.007+08:00

Hebei Catholic Seminary Sports Meet

2009-05-05T09:14:00.030+08:00

Fathers and Brothers of the Hebei Catholic Seminary celebrated the beginning of the merry month of May with their traditional Sports meet.

Mangyari lamang

2008-03-14T04:33:00.000+08:00

(Nahiram ko ito mula sa isang kaibigang Heswita--gagamitin daw niya para sa isang recollection. Maganda ang sinasabi ng tulang ito ni Rico Abelardo, at akmang-akma rin naman talaga sa kuwento ng mahal na araw. kaya marapatin niyong ibahagi ko rin sa inyo.)

Mangyari lamang ay tumayo ang mga nagmahal nang makita ng lahat ang mukha ng pag-ibig. Ipamalas ang tamis ng malalim na pagkakaunawaan sa mga malabo ang paningin.

Mangyari lamang ay tumayo ang mga nagmamahal at nasawi nang makita ng lahat ang mga sugat ng isang bayani. Ipadama ang pait ng kabiguan habang ipinagbubunyi ang walang katulad na kagitingan ng isang nagtaya.

Mangyari lamang ay tumayo ang mga nangangambang magmahal nang makita ng lahat ang kilos ng isang bata. Ipamalas ang katapatan ng damdamin na pilit kinukubli ng pusong lumaki sa mga engaknto't diwata.

Mangyari lamang ay tumayo ang mga nagmahal, minahal at iniwan ngunit handa pa ring magmahal, nang makita ng lahat ang yaman ng karanasan. Ipamalas ang mga katotohanang nasaksihan nang maging makahulugan ang mga paghagulgol sa dilim.

At sa mga nananatiling nakaupo:

Mangyari lamang ay dahan-dahang tumayo papalabas sa nakangangang pinto. Umuwi na kayo at sumbatan ang mga magulang na nagpalaki ng halimaw.

At sa lahat ng naiwang nakatayo:

Mangyari lamang ay hagkan ang isa't isa at ytakapin ang mga sugatan.
Mabuhay tayong lahat na nagsisikap na makabalik sa ating pinagmulan.

Manatiling masaya. At higit sa lahat, magpatuloy sa pagmamahal.

Mangatawa na sad ta!

2008-03-11T04:41:00.000+08:00

IBA TALAGA MAG-JOKS ANG BISAYA! MAMATAY KO SA KALAMI

1
Maid: Sir mahibal-an ta ani Ma'am ba!
Mr. Dili lagi... Aw mosulti pud d i ka?
Maid: Dili oi!
Mr. Aw dili man d i, cge make-up pi nako kanang pina igat ha!

2
ang sulti sa
AIR FORCE:
"No guts, no glory"
MARINES:
"No retreat, no surrender
ARMY:
"No pain, no gain"
di sad pa lupig ang mga SIKYU:
SECURITY GUARDS:
"NO ID, NO ENTRY!"

3
naka tilaw na ba ka atong sakit?
kadtong panahon wa ka kahibaw unsay imong buhaton?
wa ka kahibaw asa ka pa ingon?
nag mahay og imong na sulti ka sa imong ka-ugalingon:
"MAYPA NALIBANG KO DAANS BALAY DA!"

4
TEACHER: kitang tanan descendants ni adan & eve
MOKYO: di na tinood mam! ingon si tatay descendants man ta sa UNGGOY!
TEACHER: mokyo, wa man ta naghisgot diri sa imong pamilya!

5
PARROT mi singgit sa tulo ka madre, "BLUE, BLACK, RED!"
mga madre natinga kay mao toy kolor sa ilang mga panty

sunod adlaw, mga PARROT ni singgit nasad, "YELLOW, WHITE, GREEN!"
mga madre natinga nasad kay mao toy kolor sa ilang mga panty

pagka sunod nasad nga adlaw, mga madre naka hokom di nalang ma manty...

mga PARROT ga libog pero naka bawi ra sad dayon og mi-singgit:
"KULOT, UBANON, OPAW!"

6
usahay kung maghilak ka, way nakakita sa imong mga luha...
kung malipayon ka, way nakakita sa imong pahiyom...
kung nasakitan ka, way nakakita sa imong kasakit...
pero testingig PANGUTOT, lingi lagi na silang tanan!

7
abi nako naa ka pirmi sa akong kilid...
abi nako andam kas pagtabang nako...
abi nako sa tanang oras naa ka, modamay nako...
pero asa ka adtong....
FANS DAY nako??! ha?! asa ka?!

8
Abogado: Unsay ato pedro?
Pedro: Magpausab unta ko sa ako apelyido sir kay baho kaayo.
Abogado: Unsay man diay ang imong apelyido
Pedro: Baho lagi kaayo sir, ato lang usbon diretso. Mobayad ra lagi ko
Abogado: Mahal ra ba ta ug pangayo basta usbon jud ang tibuok apelyido
Pedro: Mga pila kaha sir?
Abodgado: 1O thousand ra ba akong pangayo ana, pero naay barato.
Kung imo lang balihon imong apelyido, katunga ra imo bayaran.
Pedro: Ay, dli nalang ko sir oi...
Abogado: Unsa lagi diay imo apelyido na baho man, nya dli sad ka musogot ug
balihon?...
Pedro: akong apelyido kay LOBUT, kung imo balihon musamot ug kabaho!

9
Anak: Pa, unsa man ng SEX?
Papa: Kana bang magromansahay mi sa imong
mama hangtud mutiurok among mga mata sa
kalami
Anak: Kataas sad ana pa uy, di man masulod
sa biodata!

10
(lola sa taxi)
lola: para dong dre rko.
driver: oi nanglapas man ta manang e -U-turn
lang ka nko.
lola: sure ka imo ko iyoton? ganahan ko ana.
wala rba ko mamante...

11
Mama: Iha, di maau dugay ka mouli, mga lalaki raba imo kuyog.
Doter: Yaw lang kablaka ma, semenarista man ako mga kauban.
Mama: Uy! basig nalimot ka, imong papa Obispo na kaniadto!

12
Maid ug madre gikawatan:
Kwatan: human nako kawat inyo gamit, lugoson nako c sister.
Maid: kuhaa tanan ayaw lang hilabti c sister!
Sis: (nasuko!)saba diha! ngano magbuot man ka sa kawatan?

13
Juan: (gikan skwelahan) tay akong mga
klasmet puro zero.
Amahan: Hahaha ka bryt jud sa akong anak.
Unya ikaw dong?
Juan: aw palupig ba diay ko? zero pud!

14
bbae: nong! sakay ko!
drivr: cge! asa man ka?
bbae: diha lang sa kanto! naay bayad ang bata?
drivr: ay wa man..
bbae: ah, ang mosabak naay bayad?
drivr: wala japon!
bbae: cge nak! sabaka ko...

15
BF: may malaki ako problema.
GF: wag mo sabihin problema MO lang, problema NATIN
dahil nagmamahalan tayo.ngayon ano problema natin?
BF: nabuntis NATIN si inday at TAYO ang ama..

16
Customer: Day, kape.
Tindera: Tag P10 na ra ba.
Customer: Diba tag P8 ra na? Tindera: Nimahal naman gud ang gasolina.
Customer: Ah, ayaw na lang butangig gasolina!

17
AMO: inday gipatotoy na nimo ang bata?
Maid: Yes mam! gipatotoy na.
Amo: Ang sir nimo ningkaon na?
Maid: Naah! mam, dili man mukaon si sir, gipatotoy na lng pud nako.

18
bana: love, promise sugod karon di na tika luiban. ako nang biyaan ang akong
kabit
asawa: wow, tenk you love, ako sad promise, ang sunod natong anak, ikaw nay
amahan. promise jud!

19
customer: miss, papalita ko ug condom kay birthday sa akong gf
tindera: e-gift wrap pa bani sir?
customer: ayaw na kay mao man nay wrapper sa akong gift

20
pasyente: doc, regular lagi ko malibang. kad alas 7 sa buntag
doctor: maayu nuon na! unsa may problema?
pasyente: 8 am man gud ko maka mata!
doctor: oink!

News Flash 2: Kontra-Dengue Natagpuan Na

2007-10-27T08:33:00.000+08:00

Isang magandang balita mga kapamilya at kapuso... nadiskubre na ng DoH ang bagong pormula na makasasagupa sa dengue. Ayon sa report, natagpuan nila sa mga lumang files ng Kagawaran ang isang mainam na pormula na talagang susugpo sa mga mapaminsalang lamok. Ayon sa ating bubuwit, wala daw makapagsabi sinuman sa kagawaran kung paanong naitago ang pormulang ito at nalimutan ng mga opisyales, samantalang naging napakamabisa nito noong mga araw. Agad na inorder ni Sec. Duque ang full implementation at thorough public service announcement para sa ikaliligtas ng mga mamamayan. Tumulong na rin si Pangulong George W. Bush ng estados Unidos sa programang ito, dahil nakita nilang makatutulong ito kahit na sa mga mamamayang Americano. Narito ang live feed ng kasalukuyang launching ng programa...

News Flash: Wala kay Nora ang Bato

2007-10-27T08:12:00.000+08:00

Kamakailan lamang ay napatunayan na talagang si Narda ang tunay na may dala ng bato sa airport ng U.S. at hindi si Nora. Napag-alaman na kasalukuyan daw hinihingi ni Narda ang bato kay Ding upang makasigaw siya ng Darna at maligtas ang buong airport sa nakaambang terorista. At dahil pilantod diumano itong si Narda, ay hindi niya nahabol kaagad ang hinagis na bato. Ayon sa report, kasalukuyan daw naglalakad noon si Nora sa airport nang mapulot niya ang mahiwagang bato. Agad-agad namang dumating ang mga opisyales at napagbintangan si Norang nagpupuslit ng shabu sa tate. Napawalang sala si Nora Aunor sa kanyang kaso, sa kondisyong gagawa siya ng komersyal ukol sa pag-iimpok sa bangko. Roll VTR...

SA LOOB AT LABAS NG BAYAN KONG SAWI

2007-10-26T20:10:00.000+08:00

Mahigit isang daang taon na ang nakalilipas nang isinulat ni Balagtas ang Florante at Laura. Pero nitong mga huling araw, nitong mga huling buwan, hindi ko maialis sa isip ko kung paanong nakuha at nabigyang salita ni Balagtas daang taon na ang nakalilipas ang isang sitwasyong kinasasadlakan natin. Nakaluluha ang kalagayan natin. Dapat na nga yatang magluksa.

Sa loob at labas ng bayan kong sawi
Kaliluha’y siyang nangyayaring hari
Kagalinga’t bait ay nalulugami,
Ininis sa hukay ng dusa’t pighati.

Ang magandang asal ay ipinupukol
Sa laot ng dagat ng dusa’t linggatong
Baling magagaling ay ibinabaon
At inililibing nang walang kabaong.

Nguni ay ang lilo’t masasamang loob
Sa trono ng puri ay iniluluklok
At sa baling sukab na may asal-hayop
Mabangong ins’yenso ang isinisuob.

Kaliluha’t sama ang ulo’y nagtayo
At ang kabaota’y kimi’t nakayuko
Santong katuwira’y lugami at hapo
Ang luha na lamang ang pinatutubo.

At ang baling bibig na binubukalan
Ng sabing magaling at katotohanan
Agad binibiyak at sinisikangan
Ng kalis ng lalong dustang kamatayan.

O taksil na pita sa yama’t mataas!
O hangad sa puring hanging lumilipas!
Ikaw ang dahilan ng kasamang lahat
Niyaring nasapit na kahabag-habag.

Francisco Baltazar (Mula sa Florante at Laura)

The Beauty of the Philippines

2007-10-25T23:26:00.000+08:00

One of my favorite tv commercials during my high school to college days. I wonder when will Philippine Airlines will come up with a tv ad like this again?

Another tv ad about the Philippines captivated my very Filipino heart is Wow Philippine's "Biyahe tayo." Kay sarap maging Filipino.

Gambalain Mo Kami Panginoon, Para sa mga Gurong Gumambala sa akin

2007-09-28T10:24:00.000+08:00

Dalawang taon akong nagturo sa Paaralang Xavier. Sa unang pagpasok ko sa paaralan, dala-dala ko ang kaunting yabang ng pagiging Heswita. Palibhasa, wala naman akong galing na maipagyayabang talaga--kaya't natuto na lamang tumuntong sa balikat ng mga Heswitang nauna sa akin. Para tuloy akong langaw na nag-akalang mas mataas ako sa kalabaw na aking tinutuntungan. Subalit nang makasalamuha ko ang mga guro...ang mga tunay na guro sa paaralang Xavier, naalog ako't napahandusay. Sa kanilang sa kanilang pang-araw-araw na buhay, sa kanilang mga tawa, kasiyahan, pag-aaway, pagbabangayan, at pag-iyak at pagdaramdam ay nakita ko ang mukha ng Maykapal. "Lumayo ka sa akin, Panginoon. Hindi ako karapatdapat."

Ginambala ako ng Diyos, sapagkat sa harap ng mga gurong aking nakasalamuha...mga totoong guro (di tulad ko)...nakita ko ko kung ano ang tunay na kahulugan ng paglilingkod sa kapwa...nang walang hinihintay na kapalit na kaginhawaan(dahil kung minsan nga naman, kahit halos makuba na sila sa pagtuturo ay talaga namang halos walang naibabalik na senyales ng pagkatuto ang iba sa mga pasaway na estudyante). Ipinaala-ala nila sa kin na ang pagtugon nga palang ginagawa ko sa araw-araw ay nagsimula nang makilala ko ang Guro na sa kanyang salita, gawa, pagkamatay at pagkabuhay ay ginambala ako.

Mapapalad kayong mga guro...sapagkat daluyan kayo ng liwanag ng mukha ng Dakilang Guro-- Siya na nagbukas at nagpakilala sa ating lahat kung paanong maging tunay na tao.

Happy A-day 'chers! (Para sa lahat ng gurong nakilala ko sa Paaralang Xavier, lalung-lalo na sa Kagawarang Filipino)

------
Gambalain Mo Kami, Panginoon kung
Malabis kaming nagagalak sa aming mga sarili
Kung naabot namin ang aming mga pangarap
Sapagkat nangarap kami ng napakababa
Kung nakarating kami nang ligtas
Sapagkat naglayag kami nang napakalapit sa pampang

Gambalain Mo Kami, Panginoon kung
Sa karangyaan ng mga bagay na aming pag-aari
Nawaglit ang aming uhaw
Sa tubig ng buhay;
Na nang kami'y humilig sa buhay,
Nahinto rin ang aming pag-aasam sa Walang Hanggan
At sa aming pagsisikap na magtayo ng panibagong daigdig
Hinayaan naming ang aming pananaw
Sa bagong Langit na magdilim.

Gambalain Mo Kami, Panginoon na mangahas ng buong tapang,
Na maglakbay sa higit na malalalim na karagatan
Na kung saan ang mga unos ay maghahayag ng iyong pagka-Panginoon;
Kung saan, mawala man sa aming balin-tataw ang mga lupa,
Matatagpuan naman namin ang mga bituin.

Hinihiling namin, Sa Iyo, na itulak patungo
sa mga hangganan ng abot-tanaw ang aming mga pag-asa;
At ihatid kami sa hinaharap
Na may lakas, tapang, pag-asa at pag-ibig.

--panalangin sinasabing katha ni Sir Francis Drake, 1577

An Invitation

2007-07-02T20:38:00.000+08:00

Grace, they say,
is the meeting of two desires: yours and God's.
But too often,
we do not take time out
to know what it is we desire the most,
what it is that we really want.
And we take even less time to consider what God wants of us.
We just copy what most of the world seems to be wanting:
a comfortable house, a good-enough car,
presentable clothes, a secure life.
These are what we are led to pursue.
We do not bother to check if they can really fulfill us,
if they can really make us happy.
And too often, we just equate being happy
with having what we want.
We forget that happiness entails not only getting what we want
but going where we are most needed also.

We hear about Jesuit Vocation Seminars,
and we automatically say,
That's not for me. I'm not made to be a priest nor a religious brother.
But who knows?
Give it a chance.
Try it out.
Take some time to think about what God may want of you.
Who knows?
It might be what you want most, as well.

This has been a long enough sermon.
But actually, it is just a description of
what many Jesuits have gone through in discerning their vocations.
Take one day off to try to find out what you truly desire,
and what God desires of you.
It will certainly be a day filled with grace.

A Jesuit Vocation Seminars for male college students and
young professionals will be held at the 2nd Floor of the
CLC Center, Ateneo de Manila University
this July 15, 2007 from 8:00 - 5:00pm

For more information please contact
the Jesuit Vocation Promotions Office
at Tel. Nos. 426-6101
or E-mail vocprom@vasia.com

Talaarawan 3-15-05: Sa Subic

2007-05-27T17:32:00.000+08:00

Being with my class 3C here in Subic is quite an experience for me. It's a different experience to just relax after a year of teaching (and terrorizing students) and to just enjoy their company-- to know their minds, to hear them talk about their own struggles, their joys and sorrows; to be a friend to them...to be a Brother.

Nakapanghihinayang nga lang at hindi ko sila gaano masamahan at masakyan sa lahat ng pagkakataon. Hindi ko sila basta-basta masamahan sa pagtungga ng Absinthe at magpakalasing--dahil guro pa rin ako at nakatatandang may responsabilidad na magpaalala sa kanila. Hindi ko rin sila masakyan minsan bakit addict na addict sila sa PS2 o Xbox kaya. Nakapanghihinayang at hindi ko sila masamahan at mainitindihan sa lahat ng pagkakataon. Sa ngayon, sapat na sa akin ang mapasalamatan ng mga estudyanteng inlagaan sa loob ng isang taon, ang makuwentuhan ng mga angst nila sa buhay, o kaya'y makonsulta ukol sa nakalilito at mapagbirong pagtatalunan ng hormones at kalibugan sa kanilang mga katawan, ang masabihan na kahit papaano may kakaiba akong naibahagi sa kanila bukod sa aming aralin sa Fil;ipino. Nakatutuwang matuklasan na kahit sa pinakasimpleng mabilis kong pagsauli sa kanila ng mga pagsubok o kaya'y matandaan ko ang mga marka nila sa bawat pagsusulit, ay malaki na ang tama nito sa kanila.

--"'Yang si Bro, alam niyan ang mga score ko sa quiz!"
--"'Hindi ka lang namin 'cher, brother ka namin"

Panginoon, isang taong pampaaralan ang lumisan. Salamat ha. Ang akala ko noon ay hindi ako magtatagal. Pero heto ako, isang klase na ang napalapit sa puso ko...mga panganay ko kung baga. Salamat ha.

SA SIMULA, PAG-IBIG

2007-01-03T10:46:00.000+08:00

Malapit ako sa aking mga magulang. Sa katunayan, hindi lingid sa aking mga kaibigan na sa paminsan-minsang pag-uwi ko sa bahay noong nasa Nobisyado pa lamang ako, ay sa silid nila ako natutulog. Minsang umuwi ako’t nakitulog sa kanilang kuwarto, naalimpungatan ako sa pag-uusap ng aking nanay at tatay. Naulinigan ko ang pinag-uusapan nila. Pinagmumuni-munihan nila ang mga panahong ginugol nila upang palakihin kami—sinasariwa ang mga galak at hirap ng pagiging magulang. Habang nag-uusap sila, naramdaman kong hinahaplos ng tatay ko ang aking buhok habang nakatunghay naman sa akin ang aking nanay.
Bumabalik sa akin ang tagpong iyon sa tuwing pinagmumuni-munihan ko ang aking buhay. Hindi kasi maaalis sa isip ko na maaring hindi ako isinilang at nabuhay dito sa mundo. Paano kung noon una’y nagdesisyon ang mga magulang ko na gumamit ng kontaseptibo o kaya’y naisipan nilang ipalaglag ako? Habang pinagiisipan ko ang mga posibilidad na ito, bumabalik rin naman sa ala-ala ko ang mga naranasan kong pagsusumikap nila na pagyamanin ako at tiyaking maganda at maayos ang aking paglaki. Iisang bagay lamang ang kinahihinatnan ng mga pag-iisip kong iyon—natitiyak kong minahal ako ng aking mga magulang.
Alam naman nating lahat na sa pag-iibigan ng ating mga magulang kaya tayo umiral. Ngunit bukod sa pagiging bunga ng kanilang pag-ibig, higit na mahalagang tingnan ang katotohanang umiiral tayo ngayon dahil tayo ay pinahalagahan at inibig ng ating mga magulang. Nagtitiwala tayo na nakita nilang mabuti at mahalaga ang ating pag-iral, at dahil dito pinagsumikapang arugain at palaguin. Ito ang una nating karanasan ng pag-ibig ayon kay Josef Pieper. Nagmumula ang karanasan nating ito ng pag-ibig sa isang aktibong pagpili at pagpapatotoo ng kalooban sa ating pag-iral. Nagsisimula tayo sa karanasan ng may nagsasabi sa ating “Nagagalak ako’t umiiral ka, mabuti’t nariyan ka”
Mula sa ating pag-silang patuloy na pumipili ang ating mga magulang na pagyamanin tayo at palakihin. Pinagsusumikapan nilang ibigay sa atin ang lahat ng kabutihang maari nilang maibigay. Samantala, sa gitna ng mga kilos-pagmamahal na ibinibigay sa atin—tumutubo naman tayo at nagkakaroon ng kamalayan. Unti-unti nating namamalayan na mayroon tayong sarili na ibang-iba kaysa sa ating mga magulang at sa lahat ng iba pang umiiral sa paligid natin. Namamalayan natin at natutuklasan na may “Ako” na napahahalagahan ang pag-iral. Maganda ang paglalahad ni Hans urs von Balthazar sa kaugnayan ng pagbibigay ng pag-ibig ng ating magulang sa pagbukas ng ating kamalayan ng sarili. Sabi niya, “matapos ngumiti ng nanay sa kanyang anak ng ilang beses unti-unti na ring ngingiti ang anak pabalik sa kanyang ina. Nagigising ang pag-ibig sa puso ng bata, nagigising din ang kanyang pagkilala.”
Sa pagkilalang ito nagsisimula ang paglago ng ating kamalayan sa paligid-- mula sa ating mga magulang, sa mga bagay na nakikita natin sa paligid, at sa lahat ng mga umiiral sa sansinukob. Nagiging malay tayo sa iba’t-ibang umiiral sa ating paligid. Bumubulaga sa atin ang karanasan ng sabay pagkamangha at pagtataka dahil sa kabila ng pagkakaib-iba ng mga umiiral, may kaayusan tayong nakikita. Nakikita natin ang ganda ng sangkaayusan. Ang katotohanang ito din ang bumulaga sa mga sinaunang Griyego kaya’t sila’y napatanong kung bakit meron--bakit may sangkaayusang umiiral—at hindi wala. Hinahanap din natin ang kasagutan sa mga tanong na ito. At sa pagbaling natin sa sangkaayusan, nakapagtatakang lagi itong nariyan at patuloy tayong pinagyayaman. Nararanasan natin ang kabutihan at kagandahan nito. Mula sa karanasan natin ng pag-ibig ng ating mga magulang hanggang sa karanasan natin ng ating kapaligiran, nakikita natin kung gaano kaganda at kabuti ang lahat ng umiiral. Kaya nga natututo din tayong magpahalaga; natututo din tayong magsabi ng “Nagagalak ako’t umiiral ka! Mabuti’t nariyan ka.”
Kasabay ng pagkamanghang nararanasan natin sa pagtanaw sa kabutihan ng mga umiiral at ng sangkaayusan, unti-unti rin nating nakikita na umiiral ang lahat ng naayon sa partikular nitong uri. Iba ang pag-iral ng bato sa pag-iral ng halaman. Gayun din naman, iba ang pag-iral ng halaman sa pag-iral ng hayop. Sa gitna ng mga pagkakaibang ito, ibinabaling natin ang ating paningin sa ating mga sarili at nakikita natin na namumukod tangi tayo sa lahat ng umiiral. Nakikita nating may mga galing tayo na lagpas-lagpas pa sa galing ng ibang umiiral. Nakikita natin na may kamalayan tayong umiiral ang sarili, may kamalayan sa nangyayari sa paligid, nakapag-iisip, nakapagsasalita, nakuunawa,may kaloobang laging nagsusumikap na magpakabuo at maging malaya. Higit sa lahat, tayo lamang ang may kakayahang umibig at makipag-ugnayan nang may pag-ibig.
Samakatuwid, makikita lamang natin na na tunay tayong nagiging tao kung ginagamit natin at isinasagawa ang galing na naaangkop sa atin. Lumalago tayo sa pagiging tao kung nagsisimula na tayong makipag-ugnayan nang may pag-ibig.

Pagpapakataung- tao

2006-08-24T23:02:00.000+08:00

(Bahagi ng paghubog sa amin bilang mga Heswita ay ang maisabak kung saan-saang uri ng buhay. mahalaga ito para sa amin sapagkat dito lang naman talaga nmin mapapasukan ang buhay ng mga taong nais paglingkuran. Ngunit minsan, hindi ito madali. Kaakibat ng pakikisalamuha sa buhay mahirap ay ang pakikisalamuha sa sariling mga isyu. Bukod sa pisikal na paghihirap, ang mga isyung dapat harapin ang higt na nagpapahirap sa gawaing ito. Narito ang aking naging pagninilay noong namasukan ako bilang kargador ng sinulid sa Pasig noong 2001)

Biyaya para sa akin ang makaramdaman ang aking karupukan sa gitna ng mundong aking ginalawan sa loob ng mahigit isang buwan. Kitang-kita ko at damang-dama ang pagiging tao ko habang nararamdaman ko ang bigat ng mga sinulid na nakapatong sa aking balikat. damang-dama ko ang aking pagiging tao kapag sa gabing natutulog ay namimilipit ako sa pag-ubo gawa ng mga alikabok na nalanghap ko sa maghapon. Damang-dama ko ang aking kahinaan kapag nararamdaman ko ang pamamanhid ng mga daliri at pananakit ng katawang hindi naman talaga sanay sa mabigat na trabaho. Kasabay ng mga pisikal na hirap na ito, lalong tumitingkad ang kahinaan at karupukan kapag nararamdaman ko na ang hirap sa pagtititiis na magpakababa. Ang hirap pigilin ng katawang sumisigaw at humihiyaw ng "tama na" at nagsusumamong mabigyan ng kaunting kapritso. Ang hirap hanapan ng mapagtutuunan ng pansin kapag nagsimula nang gumapang ang libog sa katawan. Ang hirap awatin ng mga pagbubunuan ng mga makamundo at banal na hangarin sa loob ng puso. Sa mga pagkakataong ito, damang-dama ko ang pagiging tao ko, ang aking karupukan at kahinaan--ang aking karukhaan.

Gayunpaman, ipinagpapasalamat ko ang karukhaang ito. Itinuturo nito sa akin kung paanong umasa at maghintay. Itinuturo sa akin ng karukhaan ito kung paanong tunay na magsumamo sa Diyos-- lumuhod sa kanyang harap, tumag, tumangis, managhoy, umiyak-- na kahit sa isang saglit ay palakasin ang nanghihina kong puso at nangangatog kong tuhod. Sa tingin ko ito ang dahilan kung bakit nakikita kong isang biyaya ang madama ang aking pagiging tao. Matapos ang iba't ibang uri ng hirap na dinanas, panloob man o panlabas, ibinibigay nito ang isang matinding pag-asa sa Diyos. Matapos maramdaman ang karukhaan at kawalan, naroon ang pag-usbong ng lubos na paniniwalang tanging Diyos lamang ang makapupuno sa mga kakulangan at kawalang ito.

Ang paniniwalang ito ay hindi nananatiling paniniwala. Sinasagot ito ng Diyos. Sa gitna ng aking kahinaan at kasalanan ay naroon ang biyayang madama ang pagkalinga at pagsama sa akin ng Diyos. Nakita ko ang larawan ng isang Diyos na paminsan-minsang nakikipaglaro sa dasal at sinasabi sa aking "cool ka lang." Isa Diyos na kadalasan ay tahimik ngunit patuloy na umaakay at nagdadala sa akin sa loob ng anim na linggo. Walang sawa niya akong kinalinga at inalagaan. Tapat siyang nakisabay at nakiramay sa akin. Napagtanto ko tuloy na hindi nakapanghihinayang na magtiwala at maghintay sa ganitong Diyos. Sa huli, tunay nang akong naging mapalad sa aking karukhaan at kahinaan sapagkat dito ko nadama ang pagka-Diyos ng Diyos.

Mga Anak ng Buhay

2006-05-28T21:42:00.000+08:00

(Matingkad na matingkad sa akin ang tulang ito na isinulat ni Kahlil Gibran. Una kong nabasa ang ilang linya sa Filipino ng tulang ito sa Dekada '70--sulat ni Jules kina Gani at Evelyn. Matingkad ito sa akin sapagkat halos ganito ang naging laman ng pakikipag-usap ko sa aking nanay noong nagpaalam ako na papasok ako sa kapisanan ni Hesus. Ito ang unang pagtatangka ko na isalin sa Filipino ang buong sipi.)

Ang iyong mga anak ay hindi mo anak.
Sila'y mga anak na lalaki at babae ng Buhay na uhaw sa buhay.
Nagdaan sila sa iyo, ngunit hindi sila mula sa iyo,
At kahit pa sila'y kapiling mo, hindi sila magiging iyo.

Maibibigay mo sa kanila ang iyong pag-ibig ngunit hindi ang iyong diwa.
Sapagkat pag-iisip nila'y natatangi sa kanila.
Maari mong kupkupin ang kanilang katawan,
ngunit hindi ang kanilang mga kaluluwa
Sapagkat ang kanilang kaluluwa'y nananahan sa tahanan ng bukas,
na hindi mo madadalaw, ni sa iyong panaginip.

Maari mong pagsikapang sila'y tularan,
ngunit huwag mong igiit na tumulad sila sa iyo.
Sapagkat ang buhay ay hindi nananatili sa kahapon
Ikaw ang busog na pagmumulan ng iyong mga anak
na panang tutudlo sa hinaharap.
Sinisipat ng Mamamana ang lunan ng walanghanggan,
At huhugutin ka niya ng ubos lakas
Upang mapaalpas ang kanyang palaso nang mabilis at malayo.
Sa iyong pagkakabaluktot sa kamay ng dakilang mamamana 'y gawing galak
Sapagkat ang pag-ibig na laan sa panang pinalipad
Ay laan din sa busog na nasa kanyang palad.

--Kahlil Gibran
(unang salin)

Contemplatio ad Amorem

2006-01-08T08:39:00.000+08:00

Bahagi ng ating pagtubo bilang tao ang mamulat sa pag-ibig. Maaring sa simula’y hindi natin ito lubusang nauunawaan at napapangalanan ngunit kung bibigyan natin ng sapat na panahon upang tingnan at masusing kilatisin ang ating buhay, mapabubulalas tayo at sasabihing “Oo, may karanasan ako ng pag-ibig.” Kung pagmumuni-munihan pa natin ang buhay, sisinag sa ating harapan ang katotohanang ang pag-ibig ay malaon nang nakahabi sa ating pag-iral bilang tao. Sa huli, matatanto natin na ang Pag-ibig ay sophon[i]—ang kabuuan at sukdulan ng lahat. Sa pag-ibig nagsimula ang ating pag-iral, dito nagkakaroon ng kahulugan ang ating buhay, at dito rin tayo uuwi sa wakas.

Sa kabila ng pag-amin na may karanasan tayo ng pag-ibig, nakapagtatakang hindi pa rin natin ito lubusang maipaliwanag. Matatanto natin na sadyang mahiwaga ang pag-ibig—mahirap arukin ang lalim, hindi masasaklaw ang lawak, at hindi maabot ang taas. Natatagpuan natin ang ating mga sarili na laging kapos sa pananalita at gawa kapag nahaharap dito. Subalit likas sa ating mga tao ang subukan at lagpasan pa ang mga bagay na nalalaman natin. Pinagsusumikapan natin na laliman pa at lawakan ang pang-unawa sa mga katotohanang umaantig sa atin tulad ng katapangan, kabutihan, katapatan at pag-ibig dahil may kutob tayo na kahit papaano, maari natin itong malapitan at maunawaan ng mas malalim. Paminsan-minsa’y nakararanas din tayo ng pagkabigo at panghihina ng loob subali’t nanaig pa rin sa atin ang udyok na sundan ang paghahanap na ito dahil ito ang tawag ng pagiging tao. At sa pagtatangka natin maunawaan kahit bahagya ang kahulugan ng pag-ibig na ito, paminsan minsan tayong sinisinagan ng pag-asa at kagalakan dahil nararanasan din natin ang unti-unti paglalim ng ating pang-unawa at ang unti-unting paglalim ng ating karanasan. Hindi lamang ang lalim ng kahulugan nito ang ating natatagpuan at nararanasan, kundi ang kahulugan at kaganapan ng ating pagiging tao.

Kung tunay tayong nagsusumikap na tumubo sa pagiging tao, pupuntahan natin ang ating karanasan ng pag-ibig at kikilatisin kung paano ito gumalaw at dumaloy sa ating buhay. Sapagkat sa isang mahaba at magiliw na pagtingin lamang sa galaw ng pag-ibig natin matututunan kung paanong mabubuhay ng naayon dito. Ang pag-ibig ang siyang magtuturo sa ating kung paanong palalabasin ang tunay na sarili at kung paanong tunay na mabuhay bilang tao.

[i] Martin Heidegger, What is philosophy? trans. William Kluback and Jean T. Wilde (Connecticut: College and University Press, 1956).

Pagbabasbas

2005-12-25T21:38:00.000+08:00

Nitong mga huling araw, nababanggit ko sa aking mga kasama dito sa Paaralang Xavier at gayundin sa mga nakakausap kong mga kaibigan na tila yata wala nang gaanong dating sa akin ang Pasko. Oo, alam ko at hindi pa naman nawawala sa puso ko na dakila ang araw na ito dahil ito ang araw ng kapanganakan ni Hesus.

Pero hindi ito ang "dating" na sinasabi ko. Ang sinasabi ko ay iyong dating ng Pasko na para bang lagi kang mapapatalon sa saya. Iyon bang paggising na paggising mo pa lang sa umaga ay magmamadali kang maghilamos at tatakbo palabas ng bahay upang batiin ang lahat ng Maligayang Pasko! Nitong mga nakararaang taon, parang hindi ko na masyadong nararamdaman iyon. Siguro, gawa ng aking edad. Siguro, gawa ng aking bokasyon. Siguro, gawa ng kung anu-anong mga bagay na hinahanap ko sa buhay ngayon.

Gumising ako kaninang umaga na para bang isang ordinaryong araw lamang. Lumabas ako ng silid, pumunta sa kusina at kumuha ng isang mug ng kape. Tinungga ko ang kape, gumuhit sa lalamunan ang maitim-mapait-mainit na likido. Habang kumakalat ang init mula sa lalamunan papuntang dibdib, napabuntung hininga ako at saka lumabas ang mga salitang "Merry Christmas!" Kinakausap na naman ang sarili. Mag-isa na namang nakaupo sa mesa. Naghihintay na naman at nanghuhula kung sinong Heswita ang unang makakasama sa mesa upang simulan ang umaga.

Sanayan nga lang siguro. Sa anim na taong pagiging Heswita ko, medyo nasasanay na rin ako na ang unang kaharap ko sa umaga kung Pasko ay mga Heswita. Hindi kapatid. Hindi Nanay. Hindi rin Tatay. At lalung-lalo nang hindi seksing babae na pinagnanasaan gabi-gabi.

Kaya siguro nitong mga nakararaang taon, parang hindi ko na masyadong nararamdaman ang Pasko. Siguro, gawa ng aking edad. Siguro, gawa ng aking bokasyon. Siguro, gawa ng kung anu-anong mga bagay na hinahanap ko sa buhay ngayon.....

Kaninang tanghali, habang sama-sama kaming nagdarasal ng mga kapatid kong mga Heswita sa kapilya, hindi ko napigilan ang pagbalong ng mga luha sa aking mata habang naririnig ang pagbabasbas na ibinibigay sa amin ng aming Padre Superyor.

"...Blessed are You, God of Unity,
for entering our lives through friendship.
Make us, we pray, worthy of such a gift
by being faithful but non-possessive,
by being loyal but honest
and by being ever grateful
for the gift of good friends.
Blessed are You, Lord our God who gifts us with the joys of friendship.

Amen."

Ewan ko ba. Habang sama-sama kaming nananalangin sa kapilya ng mga kapatid kong Heswita at naririnig ang pagbabasbas, naulinigan ko ang puso kong bumubulong: "Heto ang pasko mo. Narito, kasama mo ngayon si Kristo."

Pagkatapos ng panalangin, kinamayan ko ang mga kapatid kong Heswita, at binati ang lahat ng "Maligayang Pasko!"

Hanap Buhay

2005-07-27T20:06:00.000+08:00

(Noong ikalawang semestre ng 2002, nagkaroon ako ng pagkakataong sumama sa mga tagahakot ng basura sa QC. Kasama ito sa mga "requirement" para sa isang asignatura sa Pilosopiya. Matapos naming sumama sa paghahakot ng mababahong basura sa loob ng tatlong araw, nalaman ko kung bakit mahalagang sangkap ang "exposure" na ito sa pamimilosopiya.)

Alam ko kung ano ang pakiramdam ng isang nagtatrabaho. Alam ko din kung ano ang ibig sabihin ng magtrabaho. Tatlong taon din naman akong nagtrabaho sa industriya bago ako bumalik sa pag-aaral at kumuha ng Pilosopiya dito sa Ateneo de Manila. Kaya nga kung may magtatanong sa akin kung ano ang pakiramdam ng nagtatrabaho, agad-agad kong sasabihin na napakahirap.

Sa pagtatrabaho, halos wala kang kalayaan. Maghapon at kung minsan pa’y magdamag kang nakatali sa iyong mga gawain. Dati rati nga, pumasok sa isip ko na hindi hanap buhay ang ginagawa ko kundi “hanap-patay”. Halos patayin ka naman kasi talaga ng trabaho lalung-lalo na kung may mga deadlines. Mahirap talagang magtrabaho.

Ngunit, ano bang mahirap doon? Hindi ba’t masaya nga ang buhay ng isang yuppie? Naka long-sleeves ka, naka-neck tie, makintab ang sapatos at nakasuot ng magarang relo. Medyo kumikintab pa nga ang buhok mo gawa ng mamahaling gel na binili mo pa sa Mark and Spencer’s. Kung papasok ka nama’y nakasakay ka sa isang magarang kotse, papasok sa opisina na maghapon namang nakabukas ang air-con! Sa maghapong pag-tipa sa computer kikita ka na kaagad. Binabayaran lahat ng gagawin mo. Tuwing a-kinse at katapusan, pupunta ka lang sa ATM at bubulaga na sa iyo ang five-figures na halaga ng iyong pinagpaguran. Mayroon ka pa bang hahanapin doon?

Mayroon. Hahanapin mo ang init ng pagkakaibigan na kung minsan ay tila nabura na sa bokabularyo ng ibang taong nasanay na humarap sa kompyuter. Hahanapin mo ang pang-unawa ng isang tao na tila ipinagkakait sa iyo kung may kaunti kang nagawang mali sa trabaho. Hahanapin mo ang mga Sabado’t Linggong ninakaw ng pagtatrabaho na para sana’y sa pamilya o kasintahan. Hahanapin mo ang katahimikan na nagmumula sa kalooban. Ilan lamang iyan sa mga bagay na hinanap ko noong ako’y nagtatrabaho.

Noong nakaraang buwan, napasabak ako sa buhay ng tagahakot ng basura. Trabaho na naman. Ngunit ibang uri ng trabaho. Para sa mga naging kasama kong mga tagahakot ng basura sa QC Waste Management, iisa ang ibig sabihin ng trabaho at pagbabanat ng buto. Maluluma ang sinasabi kong karanasan ng pagtatrabaho sa uri ng trabahong naranasan ko. Dito, naka long sleeves ka nga—pero yung long sleeves mo may tatak naman sa harap at sa likod ng kumpanyang iyong pinapasukan. Hindi lang iyon—alam pa ng buong bayan kung ano ang trabaho mo kapag suot mo iyon—'QC Waste Management Team". Sa madaling sabi, isa ka lang tagahakot ng basura o palero kung tawagin nila. Hindi mo na kailangan ng mamahaling gel. Sa pawis at alikabok pa lang ay maninigas na ang buhok mo. At saka may service din nga pala—at may kasama ka pang driver. Kaya nga lang trak ng basura ang sasakyan mo at hindi isang honda o toyota kaya.

“Kayod-kabayo,” wika nga ni Noel Cabangon sa kanyang awit. Babanatin talaga ang mga buto-buto mo sa bigat ng mga basurang kailangang kolektahin at tanggalin sa daan. Baho. Panghi. Lansa. Sang-sang. Lahat na yata ng uri ng amoy ay nasagap ko na sa “trabaho” kong ito. Hindi lang buto mo ang babanatin dito, kasama dito pati ang sikmura. Naisip ko, malayung-malayo nga ito sa ginhawa ng trabahong naranasan ko noon. Pero, dito higit kong nadama kung paanong maging maligaya sa pagtatrabaho. Sa kabila ng mga ngahalong amoy basura ta amoy pawis, nadarama ko ang katahimikan at kapayapaan na dulot nito. Tama nga yung sabi ni Mang Berting na kasama naming driver—“mas masaya dito.” At kitang-kita ko iyon sa mukha niya habang sinasabi niya iyon. Sa karanasan ko ng pakikisalamuha sa kanila, nadama ko din ang kasayahang iyon.

Hindi sila mga Yuppies. Hindi sila pumapasok sa air-conditioned na opisina. Mga simpleng tao lamang sila, ngunit sa kanilang kasimplehan, nababanaagan at nasisilayaan ang pagiging tunay na tao. Marunong humalakhak sa mga simpleng biruan. Marunong umunawa, handang magturo at magalang. Higit sa lahat, marunong magpahalaga sa kapakanan ng iba bago sa kanilang sarili. Mga simpleng tao lamang sila. Ni hindi nga nakatapos ng high school. Ngunit, ang lawak ng kanilang pang-unawa at ang lalim ng kanilang karunungan sa buhay.

Sa loob ng apat na oras, silang mga kasama kong palero ay nagiging guro ko sa buhay. Sa loob ng apat na oras, tuwing linggo, tinuturuan nila akong maging payak at maging maligaya sa kapayakang iyon. Kaya nga’t naging mas madali sa akin nitong mga sumunod na mg araw ang gumising ng madaling araw upang pumunta sa dispatching area. Kasama na kasi doon ang paghahangad muling “maturuan”. Mas nagiging magaan ang mga bulto-bulto ng basura dahil natututo ka nang maging mahina at maghanap ng bisig na makakatulong. Nawala na rin ang baho ng mga ito. Nawala na rin ang pandidiri. Sa loob ng tatlong linggo tunay ngang nag- “hanap-buhay” ako—hinanap ang kahulugan ng buhay, hinanap ang kahulugan ng pagiging tunay na tao.

Sina Mario, Andoy, Berting, at Diding—mga naging guro ko na rin sila sa Pagiging Tao!

Lakas Tama!

2005-07-17T20:33:00.000+08:00

Mahigit isang buwan na ang nakalilipas sa kalendaryo ng paaralan. Heto ako ngayon, nagsisingit ng kaunting pahinga sa gitna ng mga pagmamarka ng maikling pagsubok ng H3-H. Katatapos ko lang din gumawa ng powerpoint presentation na gagamitin ko para sa H2C at H, iyon ay pagkatapos magawa ang mga hand-outs na kailangang ma-imprenta at ganoon din naman iyong mga pagsasanay. Hay naku, mahirap talagang maging guro.

Pero, ewan ko ba kung bakit ganito ang nararamdaman ko. Simula nang tumuntong ako dito sa Xavier, simula nang tumuntong ako sa silid-aralan, simula nang binigkas ko ang unang mga kataga sa aking mga estudyante noong nakaraang taon...isang malakas na agos itong dumaloy sa aking puso....malakas na malakas....dumadagundong...nakabibingi...ah, kaysarap magturo gaanuman ito kahirap.

Paano ba naman kasi, kahit sandamukal na ang trabaho at kung minsan ay pinapawalangbahala lamang ng mga mag-aaral ang pinaghihirapan ko ng ilang gabi, ay may mga palatandaan din namang may nangyayari kahit papaano. Tinanaong ko minsan sa klase kung ano ang kaugnayan ng tunggalian ng maikling kuwento sa totoong buhay. Sagot ng isang estudyante "Bro, ang buhay tulad ng maikling kuwento, ay walang kulay at walang excitement kapag walang tunggalian." "Sakto! nakuha mo hijo!" sabi ko sa loob-loob ko. Nagtanong ako muli ukol sa tunggalian. Tinanong ko kung dapat bang winawakasan ang tunggalian. Sagot ng isa pa, "Maaring mawakasan ang isang tunggalian ngunit hindi ito matatapos, spaagkat lagi tayong nahaharap sa tunggalian." Hay, Lord, ok na ako dun. Kahit gaano pa kahirap magturo, basta't may mga mag-aaral na sumasagot ng ganyan, ok na sa akin. Ok na sa akin ang walang sahod. Ok na sa akin ang walang oras para sa sarili....Ah, siyanga pala, ok na rin sa akin ang walang asawa't anak. he-he.

ASTEG!

2005-07-16T20:01:00.000+08:00

Dumalo ako kanina ng isang seminar tungkol sa pagtuturo ng tula. Ginamit ng mga speaker ang isang tulang sinulat ni Achoot. He-he, muntik nang mag-away-away ang mga guro sa seminar sa pag-unawa sa teksto. Habang ako naman ay nananalangin na sana'y biglang magmulto si Gadamer sa aming harapan. Pero, astig itong tula ni Achoot. Tumitimo sa puso. sana ako rin muling magkaroon ng panahong tumingin, magmasid at sumipat ng sarili sa salamin.

SALAMIN
--Assunta Cuyegkeng

Walang kurap siyang titingin sa akin,
itong kakambal ko sa salamin.
Pag-aaralan ang linya at pekas
na unti-unti nang kumakalat sa aking mukha
pag-aaralan pati ang mga mata kong
kape pala ang kulay, hindi itim.

Walang kurap siyang magmamasid,
pag-aaralan ang takbo ng aking dibdib
na kung minsan, kumakabog,
kung minsan, natutulog.

Dito nagtatago ang aking mangingibig,
ina at ama, anak, kapatid,
ang init ng gising kong dugo,
ang hininga ng Diyos na matiyagang
nakikinig.

Tatapatan niya ako,
sisipatin mula paa hanggang ulo
at ihaharap sa akin,
walang retoke,
ang buo kong pagkatao.

Mystery

2005-04-28T21:15:00.000+08:00

The meaning of things, and their purpose,
Is in part now hidden
But shall in the end become clear.
The choice is between
The Mystery and the absurd.
To embrace the Mystery
Is to discover teh real.
It is to walk towards the light,
To glimpse teh morning start,
To catch sight from time to time
Of what is truly real.
It is no more than a flicker of light
Through teh cloud of unknowing,
A fitful ray of light
That is a messenger from teh sun
Which is hidden from our gaze.
You see teh light but not teh sun.
When you set yourself to look more closely,
You will begin to see some sense
In the darkness taht surrounds you.
Your eyes will begin to pick out
The shape of things and persons around you.
You will begin to see in them
the presence of the One
Who gives them meaning and purpose,
And that it is He
Who is teh explanation of them all.

--Cardinal Basil Hume, OSB

Homilya 1: Bagong Pag-asa sa Panahon ng Kadiliman

2005-03-22T21:17:00.000+08:00

Magulo ang sitwasyon natin ngayon. Saan ka man bumaling puro masamang balita ang nakikita at naririnig natin. Kidnap for ransom gang, magulong pulitika, mahirap na ekonomiya, at kung anu-ano pa. Hindi na kailangan pang lumayo, tingnan na lang natin ang nangyayari sa ating sariling bahay—tiyak ko, kung iisa-isahin natin ang ating mga problema ay aabutin tayo ng maghapon at magdamag.

Kaya nga paminsan-minsan, napapatanong talaga ako. May pag-asa pa nga ba tayong makikita sa panahon natin ngayon? May kinabukasan ba tayong hinaharap? Sa totoo lang, madalas akong natutukso na mawalan ng pag-asa. Madalas, muntik-muntikan ko nang sabihin sa sarili ko na mukhang pinababayaan na talaga tayo ng Diyos. Ngunit alam n'yo, sa mga panahong ito, lalo kong naririnig ang Diyos na bumubulong sa puso ko at nagsasabing tingnan mo ulit, masdan mong muli sa mata ng aking pag-ibig. Sa panahon ng kagipitan, kadiliman, ng mga takipsilim sa ating buhay, nariyan lagi ang Diyos na nagsasabi sa ating lahat: tingnan mo, masdan mo ulit sa mata ng aking pag-ibig.

Sa tingin ko po, sa umagang ito, sa ebanghelyong binasa natin ngayon, ito rin ang paanyaya sa atin. Kung titingnan natin ang kalagayan ng mga “cast of characters” ika nga, makikita nating napakahirap ng kalagayan nila.

Unang-una,naghihirap ang bayang Israel dahil sinakop sila ng Roma. Pangalawa, ang buhay ng mag tauhan sa ebanghelyo ngayon ay mahirap din. Si Elizabeth at si Zacaria, hidni magka-anak-anak. Isang malaking kahihiyan iyon para sa kanila. Kung titingnan natin ang buhay nila, tila wala nang kapaga-pag-asa. Tila laging nasa kadiliman.

Ngunit ano ang nangyari? Dumating sa kanila si Juan na siyang nagbigay ng bagong sigla, at bagong pag-asa kina Elizabeth at Juan. At hindi lamang sa kanilang dalawa, pati ang buong bayan nagsaya at nagdiwang sa pagpapalang natanggap nina Elizabeth. Sa gitna ng kadiliman at karimlan ng kanilang buhay, may sumisinag na pag-asa. Sanggol pa lamang, ngunit pumupukaw na ng pag-asa. Kaya nga napapatanong ang mga tao : ano kaya ang magiging kapalaran ng batang ito at tila siya pinag-pala. Si Juan na ipinanganak kina Elizabeth at Zacarias, ang palatandaan na hindi nangiiwan ang Diyos. Na lagi siyang nariyan.

Tulad nina Elizabeth at Zacarias, naniniwala ako’t nananalig na sa atin man ay may isang Juan na ipinadala ang Diyos. Isang Juan na nagbabadya at nagpapakilala na nariyan pa rin siya at hidni tayo pinababayaan. Isang Juan na magsasabing dumarating ang Diyos sa buhay natin. Nananalig ako na sa gitna ng karimlan ng ating buhay ay may isang sanggol—isang simbolo ng kaliitan, kapayakan at kahinaan—na magbabadya din ng bagong buhay, sariwang pagtangin sa mundo at simpleng kasiyahan.

Mamaya sa pagtulog ninyo, hanapin ninyo ang sanggol na si Juan sa inyong bahay at paligid. Hanapin ninyo ang mga mumunting simbolo ng pag-asa na ibinibigay sa atin ng Diyos. Inaanyayahan ko kayong tingnan ang mag bagay sa mata ng pag-ibig, at tiyak kong makikita ninyo.

Sa gitna ng kahirapan sa buhay, masdan natin pamin-minsan ng matagal ang ngiti ng ating mga anak habang sila’y naglalaro, makikita ninyo’t sisinag ang pag-asa’t liwanag. Sa gitna ng hirap ng pera, namnamin nating mabuti ang simpleng nakahain sa mesa na pinaghirapan ninyong mag-asawa, at alam nating may pag-asa pa. Sa gitna ng mga sakuna, tingnan ninyo ang mga taong taus-pusong tumutulong at sumasagip ng buhay—hindi inaalintana ang kanilang sariling kapakanan at masasabi nating tama, may pag-asa pa—nariyan pa rin ang Diyos, hindi tayo iniiwan.

"Il Buon Di Si Conosce Da Mattina."

Children of Life

2005-03-21T13:30:00.000+08:00

Your children are not your children.
They are the sons and daughters of Life's longing for itself.
They come through you but not from you,
And though they are with you, yet they belong not to you.
You may give them your love but not your thoughts.
For they have their own thoughts.
You may house their bodies but not their souls,
For their souls dwell in the house of tomorrow,
which you cannot visit, not even in your dreams.
You may strive to be like them, but seek not to make them like you.
For life goes not backward nor tarries with yesterday.
You are the bows from which your children as living arrows are sent forth.
The archer sees the mark upon the path of the infinite,
and He bends you with His might that His arrows may go swift and far.
Let your bending in the archer's hand be for gladness;
For even as he loves the arrow that flies, so He loves also the bow that is stable.

--Kahlil Gibran

Parangal Kay San Jose (Sa Kanyang Kapistahan bilang Esposo ni Maria)

2005-03-19T10:26:00.000+08:00

(Ika-19 ng Marso, 2000. Habang nananakit ang buto ko't kalamnan mula sa factory trials, naalala kong kapistahan nga pala ng asawa ni Maria. "Aba, bertdey pala ng katukayo ko!" nasabi ko sa sarili ko. Kumuha ako ng lapis, isang pirasong papel at nagsimulang makipag-usap sa kanya. Di ko inaasahang tutulungan ng musa kaya heto't nakabuo ng isang panalanging tula.)

Busilak at malinis na asawa
Bakit nga kaya naging tahimik ka
Sa pagsama at pagkalinga mo
sa birheng esposa?

Sa pagtanggap mo sa Diyos-taong
bumaba't nanirahan dito sa lupa
Napuno ka ng galak at tuwa;
Ikaw sa kanya’y naging butihing ama.

Tulad ni Maria na iyong asawa
Napupuno ka din, umaapaw sa grasya
Ang loob mo'y busilak, kalinisa'y sakdal
Pinabanal ka't hinirang ng Amang mahal

Sa iyong katahimika't lubos na kabanalan
Ang kalooban ko'y nagtaka't nahiwagaan
Paanong ang isang tao ay magmahal ng tapat
Na di alintana ang sariling pangarap

Nagmahal at umibig kang tunay na wagas
Dakilang pag-ibig sa katahimikan ipinamalas
Puspos ka nga ng biyaya, O Joseng aming ama
Salamin kang tunay ng Diyos dito sa lupa

Ipanalangin mo kami, O San Joseng Mahal
Bigyan ng pusong sa pag-ibig ay di salat
Upang tulad mo, galak nami'y maging ganap
Sa pagsunod kay Hesukristong iyo ding anak.

AMEN.